“എടാ പരനാറി! എന്റെ പെണ്ണിനെ കട്ടു തിന്നാൻ നടക്കുന്നോടാ നീ?” അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ വിനയൻ സോമന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു.
“മനസ്സിലായില്ലേ സോമേട്ടാ, നമ്മൾ ഈ ചെയ്യുന്നതാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാപമെന്ന്… പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇതിൽനിന്ന് ഇനി ഒരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല!”
ബിന്ദുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചെറിയ വെള്ളിടി പോലെയാണ് ആ മുറിയിൽ വീണത്. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം പെയ്തൊഴിയാൻ മടുത്തുനിന്ന കാർമേഘങ്ങൾ ഇരുണ്ടുകൂടിയ ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്. നഗരത്തിലെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത, വിജനമായ ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിലെ സ്വീകരണമുറിയിൽ അവൾ സോമന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
സോമൻ അവളുടെ തലമുടിയിഴകളെ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് ഒരു ദീർഘശ്വാസമയച്ചു. അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ കടൽ പോലെ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു.
“എനിക്കും ബിന്ദൂ… എനിക്കും ഇതിൽനിന്ന് ഒരു മോചനമില്ല,” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ഈ ചിന്ത നിന്നെ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ അലട്ടുന്നത്? നമ്മൾ രണ്ടുപേരും നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ സന്തോഷവന്മാരല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ ഇങ്ങനെയൊരു വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തത്?”
ബിന്ദു എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അപരിചിതമായ ഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു. “അതെയോ? പക്ഷേ, ഈ ലോകം നമ്മുടെ ഈ സന്തോഷത്തെ ‘വഞ്ചന’ എന്നാണ് വിളിക്കുക. സോമേട്ടന്റെ ഭാര്യ രാധേച്ചിയോ, എന്റെ ഭർത്താവ് വിനയനോ ഇതറിഞ്ഞാൽ ഉള്ള അവസ്ഥ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവർക്ക് നമ്മൾ നൽകുന്ന ഈ ചതിക്ക് ദൈവത്തിന്റെ കോടതിയിൽ എന്ത് മറുപടിയാണ് ഉള്ളത്?”
“ദൈവത്തിന്റെ കോടതിയോ?” സോമൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു, എങ്കിലും ആ ചിരിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. “ബിന്ദൂ, സ്നേഹമില്ലാത്ത ഒരു ദാമ്പത്യം വർഷങ്ങളോളം വലിച്ചഴിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പാപം. എന്റെ വീട്ടിൽ രാധയ്ക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു പണം സമ്പാദിക്കുന്ന യന്ത്രം മാത്രമാണ്. നിന്റെ വീട്ടിൽ വിനയന് നീ ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയും. അവിടെ നമ്മൾ മരിച്ച ജീവനുകളായിരുന്നു. ഇവിടെയാണ് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്.”
ആ വാക്കുകൾ ബിന്ദുവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ തീപ്പൊരി അണഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അവരുടെ പ്രണയം പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം ഉണ്ടായതായിരുന്നില്ല. സോമൻ ഒരു പ്രമുഖ ടെക്സ്റ്റൈൽ കമ്പനിയിലെ റീജിയണൽ മാനേജരായിരുന്നു. ബിന്ദു അവിടെ അക്കൗണ്ട്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ സീനിയർ ക്ലർക്കായും ജോലി നോക്കിയിരുന്നു. ഓഫീസിലെ ഫയലുകൾക്കിടയിലും മീറ്റിങ്ങുകൾക്കിടയിലും പരസ്പരം കൈമാറിയ നോട്ടങ്ങളിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യമൊക്കെ അത് വെറുമൊരു സൗഹൃദമായിരുന്നു. ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്തെ തമാശകളും, ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞുള്ള ബസ് കാത്തുനിൽപ്പുകളിലെ സംസാരങ്ങളും. എന്നാൽ, രണ്ടുപേരുടെയും കുടുംബജീവിതത്തിലെ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ അവർ പരസ്പരം പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ അതിരുകൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടു.
ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം, ഓഫീസിലെ എല്ലാവരും പോയ ശേഷവും അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രം ബാക്കിയായി. കറന്റ് പോയ ആ മുറിയിൽ, മെഴുകുതിരിവെട്ടത്തിൽ വിനയന്റെ മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ചും മാനസിക പീഡനങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞ് ബിന്ദു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“വിനയന് ഞാനൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന ബോധം പോലുമില്ല സോമേട്ടാ. ഓഫീസിൽ നിന്ന് ചെന്നാൽ രാത്രി വൈകും വരെ അടുക്കളയിൽ. അത് കഴിഞ്ഞ് അയാൾക്ക് തോന്നുമ്പോൾ… എനിക്ക് മടുത്തു ഈ ജീവിതം,” ബിന്ദു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ സോമൻ കൈകൾ ചേർത്തുവെച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയും പുറത്തുവന്നു. “എന്റെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമല്ല ബിന്ദൂ. രാധയ്ക്ക് അവളുടെ കുടുംബവും സ്വർണ്ണവും പണവും മാത്രമാണ് പ്രധാനം. എന്നെ ഒരു പങ്കാളിയായി കാണാൻ അവൾക്ക് ഇന്നേവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഞങ്ങൾ ഒരേ കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോഴും കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയാണ്.”
അന്ന് ആ ഇരുട്ടിൽ, പരസ്പരം ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയ ആ കൈകൾ പിന്നീട് ഒരിക്കലും വേർപെടുത്താൻ കഴിയാത്തവിധം കോർക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
അതിനുശേഷം അവർ തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിനായി ഒരു രഹസ്യ ലോകം തീർത്തു. നഗരത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ സോമൻ തന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പേരിൽ എടുത്ത ഫ്ലാറ്റ് അവരുടെ സങ്കേതമായി മാറി. ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ ഓഫീസ് കാര്യങ്ങൾ എന്ന് കളളം പറഞ്ഞ് അവർ അവിടെ ഒത്തുകൂടി.
അങ്ങനെയൊരു ശനിയാഴ്ച, സോമൻ ബിന്ദുവിനായി ഒരു ചുവന്ന ഷിഫോൺ സാരി വാങ്ങി നൽകി.
“ഇത് നിനക്ക് വളരെ നന്നായി ചേരും ബിന്ദൂ. എനിക്ക് നിന്നെ ഈ വേഷത്തിൽ കാണാനാണ് ആഗ്രഹം,” അവൻ ആ സാരി അവളുടെ കൈകളിൽ വെച്ചടുത്തു.
ബിന്ദു ആ സാരി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. എങ്കിലും അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പക്ഷേ സോമേട്ടാ, ഞാൻ ഇത് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയാൽ വിനയൻ ചോദിക്കില്ലേ ഇത് എവിടുന്ന് കിട്ടിയെന്ന്? അയാളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും?”
“നീ അത് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ട. ഇവിടെ, ഈ ഫ്ലാറ്റിൽ വരുമ്പോൾ മാത്രം നീ ഇത് ഉടുത്താൽ മതി. ഇവിടെ നീ എന്റെ മാത്രം ബിന്ദുവാണ്,” സോമൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
അന്ന് ആ സാരിയണിഞ്ഞ് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന ബിന്ദുവിന് പക്ഷേ സ്വന്തം നിഴലിനെപ്പോലും ഭയമായിരുന്നു. ആ ചുവപ്പ് നിറം അവളുടെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യത്തിന്റെ, വഞ്ചനയുടെ പ്രതീകമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഓരോ തവണയും സോമനൊപ്പം ചെലവഴിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവൾ അനുഭവിച്ച ശ്വാസംമുട്ടൽ വിവരണാതീതമായിരുന്നു.
രഹസ്യങ്ങൾ അധികകാലം ഒളിഞ്ഞിരിക്കില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവരെ വേട്ടയാടാൻ അധികനാൾ വേണ്ടി വന്നില്ല. ബിന്ദുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ‘S’ എന്ന പേരിൽ വന്ന മെസ്സേജ് ഒരു രാത്രി വിനയൻ കാണാനിടയായി.
“നാളെ നമ്മുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ വരാൻ മറക്കരുത്. നിനക്കായി ഒരു സപ്രൈസ് കരുതിയിട്ടുണ്ട്.”
മെസ്സേജ് വായിച്ച വിനയന്റെ മുഖം ക്രോധം കൊണ്ട് ചുവന്നു. അയാൾ ഫോൺ അതേപടി വെച്ചെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ തീക്കനൽ രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ബിന്ദുവിനെ അയാൾ രഹസ്യമായി പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അതേസമയം, സോമന്റെ വീട്ടിലും കാര്യങ്ങൾ സുഗമമായിരുന്നില്ല. രാധ സോമന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രമുഖ ലേഡീസ് ബുട്ടീക്കിന്റെ ബില്ല് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ ഈ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും എനിക്ക് സാരിയോ മറ്റോ വാങ്ങിത്തന്നിട്ടില്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനാണ് ഈ മുപ്പതിനായിരം രൂപയുടെ ബില്ല്?” രാധ കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു.
സോമൻ ഒരു നിമിഷം പകച്ചുപോയെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. “അത്… അത് ഓഫീസിലെ മാനേജിങ് ഡയറക്ടറുടെ ഭാര്യയുടെ ബർത്ത്ഡേയ്ക്ക് സ്റ്റാഫുകൾ എല്ലാവരും കൂടി എടുത്ത പ്രസന്റാണ്. ബില്ല് എന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇരുന്നുപോയതാ.”
രാധ ആ മറുപടി പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയത്തിന്റെ വിത്ത് മുളപൊട്ടിയിരുന്നു.
ഒരു വ്യാഴാഴ്ച ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്, കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു ദിവസം ബിന്ദുവും സോമനും തങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒത്തുകൂടി. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്ന ബിന്ദുവിന്റെ മനസ്സ് അശാന്തമായിരുന്നു.
“എന്തോ ഒരു അപകടം വരാൻ പോകുന്നത് പോലെ ഒരു ഭയം സോമേട്ടാ. നമുക്ക് ഈ കള്ളക്കളികൾ നിർത്താം,” ബിന്ദു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ വെറുതെ പേടിക്കുകയാണ്,” സോമൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ആഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം ഫ്ലാറ്റിന്റെ കോളിംഗ് ബെൽ തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങി.
ഡ്രിംഗ്… ഡ്രിംഗ്… ഡ്രിംഗ്…
വാതിൽ തുറന്ന സോമൻ കണ്ടത് വിനയനെയും രാധയെയും, ഒപ്പം ഫ്ലാറ്റ് അസോസിയേഷൻ ഭാരവാഹികളെയും രണ്ട് പോലീസുകാരെയുമാണ്.
വിനയൻ രാധയുടെ ഫോൺ നമ്പർ കണ്ടുപിടിച്ച് അവരെ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ പറയുകയായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് തങ്ങളുടെ പങ്കാളികളെ കൈയോടെ പിടികൂടാൻ ഉറപ്പിച്ചാണ് അവിടെയെത്തിയത്.
“എടാ പരനാറി! എന്റെ പെണ്ണിനെ കട്ടു തിന്നാൻ നടക്കുന്നോടാ നീ?” അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ വിനയൻ സോമന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു. അവന്റെ മുഖത്ത് ശക്തമായി അടിച്ചു. സോമന്റെ ചുണ്ട് പൊട്ടി ചോരയൊഴുകി.
രാധ നേരെ ബിന്ദുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ബിന്ദു ഭയത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. രാധ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തുപ്പി. “കണ്ടാൽ ഒരു മാന്യ സ്ത്രീയാണെന്ന് തോന്നും. മറ്റൊരാളുടെ ഭർത്താവിനെ വല വീശിപ്പിടിക്കാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലടി ശവമേ? എന്റെ കുടുംബം തകർത്തിട്ട് നിനക്ക് സുഖിക്കണമായിരുന്നോ?”
ഫ്ലാറ്റിന് പുറത്ത് ആളുകൾ കൂടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും നോട്ടങ്ങൾക്കും ആക്ഷേപങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അവർക്ക് തലയുയർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ നാടകങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ചതിലും ഭയാനകമായിരുന്നു. ഒരു ഒത്തുതീർപ്പിനും വിനയനും രാധയും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
രാധ സോമനെ വീട്ടിൽ കയറ്റിയില്ല. സ്വന്തം മക്കളെ കാണാൻ പോലും അവൾ അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. “ഇനി ഈ മുഖം കണ്ട് പോകരുത്. എന്റെ കുട്ടികൾക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു അച്ഛനില്ല,” രാധ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. അതുവരെ സമൂഹത്തിൽ വലിയ പദവിയുണ്ടായിരുന്ന സോമനെ കമ്പനിയിൽ നിന്നും ‘ധാർമ്മികതയുടെ’ പേര് പറഞ്ഞ് പിരിച്ചുവിട്ടു. സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും അവനെ പൂർണ്ണമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തി.
ബിന്ദുവിന്റെ അവസ്ഥ അതിലും ദയനീയമായിരുന്നു. വിനയൻ അവളെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിട്ടു എന്ന് മാത്രമല്ല, അവളുടെ മാതാപിതാക്കളെ വിളിച്ച് അവൾ വരുത്തിവെച്ച ‘നാണക്കേട്’ വിളിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. യാഥാസ്ഥിതികരായ അവളുടെ കുടുംബം അവളെ മകളായി സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.
“ഞങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ ഒരു മകളില്ല. നീ ചത്തു എന്ന് വിചാരിച്ചോളാം,” ഫോണിലൂടെ അമ്മ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ബിന്ദുവിന്റെ ലോകം ഇരുണ്ടുപോയി.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. നഗരത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ വാടകമുറിയിൽ സോമനും ബിന്ദുവും ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, അവർ ആഗ്രഹിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യമോ പ്രണയമോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പരസ്പരം കൈമാറാൻ സ്നേഹത്തിന് പകരം കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചത്.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ചെറിയൊരു ജോലി പോലും കിട്ടാതെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് മടുത്തുവന്ന സോമൻ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നത് മദ്യപിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്നെ പ്രണയിച്ചതാണ് ഞാൻ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്,” സോമൻ സോഫയിലേക്ക് വീണുകൊണ്ട് ആക്രോശിച്ചു. “നിന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ ജീവിതത്തിന് വേണ്ടിയാണോ ഞാൻ എന്റെ കുടുംബവും ജോലിയും അന്തസ്സും എല്ലാം കളഞ്ഞത്? ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു തെരുവുതെണ്ടിയെപ്പോലെയായി!”
ബിന്ദു കണ്ണീരോടെ അവനെ നോക്കി. “ഞാനാണോ ഇതിന് കാരണം? ഞാൻ നിങ്ങളോട് എന്റെ കൂടെ വരാൻ നിർബന്ധിച്ചോ? വിനയന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകത്തേക്കാൾ വലിയ നരകമാണ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല സോമേട്ടാ…”
“എന്നെ ഇനി സോമേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കരുത്!” സോമൻ അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. “എനിക്ക് നിന്നെ കാണുന്നത് തന്നെ ഇപ്പോൾ വെറുപ്പാണ്.”
അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങി. ബിന്ദു ആ ഇരുണ്ട മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു.
പഴയ ഫ്ലാറ്റിൽ വെച്ച് സോമൻ അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ച ആ ചുവന്ന ഷിഫോൺ സാരി ആ മുറിയുടെ മൂലയിൽ ഒരു തുണിക്കഷണമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കാലത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി തോന്നിയ ആ ചുവപ്പ് നിറം, ഇന്ന് അവളോട് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളുടെ ചോരയുടെ നിറമായി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവർ ഒളിച്ചോടിയത് പഴയ തടവറകളിൽ നിന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവർ വന്നെത്തിയത് അതിലും വലിയ, സ്വന്തം കുറ്റബോധത്തിന്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും ശാപത്തിന്റെയും മറ്റൊരു തടവറയിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ പ്രണയം പാടേ മരിച്ചിരുന്നു. പരസ്പരം നോക്കാൻ പോലും ഭയന്ന്, ഒരേ മുറിയിൽ രണ്ട് അപരിചിതരെപ്പോലെ, ജീവനറ്റ രണ്ട് മനുഷ്യരായി അവർ തങ്ങളുടെ ശിക്ഷാകാലം അനുഭവിച്ചു തീർക്കുകയായിരുന്നു.
ആമി