അവർ ഇപ്പോഴും മകളുടെ ഈ താല്പര്യത്തോട് പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

“ഇവൻ ആൺകുട്ടിയല്ലേ ആൺകുട്ടികൾ നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കണം ”

“അമ്മേ, ഇവന് മാത്രം എന്താ ഈ സ്പെഷ്യൽ ബിരിയാണി ?”

പതിനാലുകാരിയായ മാളൂട്ടി അടുക്കളവാതിൽക്കൽ കൈകൾ കെട്ടിനിന്ന്, തൻ്റെ കുസൃതിക്കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ മീനാക്ഷി ഒന്ന് പരുങ്ങി. ചട്ടുകം ചട്ടിയിലിട്ട് ഒച്ചയുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു:

“ഇവൻ ആൺകുട്ടിയല്ലേ ആൺകുട്ടികൾ നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. അവൻ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാ മാളൂ. അവന് ഉച്ചയ്ക്ക് നല്ല ആഹാരം കഴിക്കണം. നീ സ്കൂളിൽ പോകുന്നതല്ലേയുള്ളൂ? അവിടെ ഉച്ചയ്ക്ക് കഞ്ഞിയൊക്കെ കിട്ടുമല്ലോ.”

“ഓഹോ, അപ്പൊ കോളേജിൽ പഠിച്ചാൽ വിശപ്പ് കൂടും, സ്കൂളിൽ പഠിച്ചാൽ വിശപ്പ് കുറയും! ഭയങ്കര തിയറി തന്നേ അമ്മേ,” മാളൂട്ടി ചുണ്ട് പിളർത്തി.

ഹാളിൽ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മാധവൻ മാളൂട്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കിയത്. മീനാക്ഷിയുടെ ഈ ‘മകൻ പാസം’ ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല. മൂത്തമകൻ ഹരി കോളേജിൽ എത്തിയതോടെ അത് ഇത്തിരി കൂടിയിട്ടുണ്ട്.

മാധവൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് എഴുന്നേറ്റു വന്നു. മാളൂട്ടിയുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “മാളൂട്ടി വിഷമിക്കേണ്ട, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ നിനക്ക് ബേക്കറിയിലെ ലഡുവും നല്ല ചൂട് പഴംപൊരിയും വാങ്ങിത്തരാം. പോരേ?”

“അച്ഛൻ സൂപ്പറാ!” മാളൂട്ടി അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മീനാക്ഷി ഇതുകണ്ട് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അവളെ കൊഞ്ചിച്ചു തലയിൽ കേറ്റ്. നാളെ വേറൊരു വീട്ടിൽ പോകേണ്ട പെണ്ണാ. ഇപ്പഴേ ഈ വാശിയൊക്കെ ശീലിപ്പിച്ചാൽ അവിടെ ചെന്ന് അവൾ കഷ്ടപ്പെടും.”

“എൻ്റെ മോൾ എവിടെയും കഷ്ടപ്പെടില്ല മീനാക്ഷീ. അവളെ നോക്കാൻ ഈ അച്ഛൻ ജീവനോടെയുണ്ട്,” മാധവൻ്റെ മറുപടി കൃത്യമായിരുന്നു.

മാധവൻ്റെയും മീനാക്ഷിയുടെയും ചെറിയ കുടുംബം. ഹരി രണ്ടാം വർഷ ബി.കോമിന് പഠിക്കുന്നു, മാളൂട്ടി ഒൻപതാം ക്ലാസിലും. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, സന്തോഷമുള്ള ഒരു ഇടത്തരം കുടുംബം. പക്ഷേ, ഈ വീടിനുള്ളിൽ രണ്ട് വ്യക്തമായ ചേരിതിരിവുകളുണ്ടായിരുന്നു.

മീനാക്ഷിയുടെ ലോകം ഹരിക്ക് ചുറ്റുമായിരുന്നു. അവൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നതിന് മുൻപ് ചായ റെഡിയാക്കണം, അവൻ്റെ ഷർട്ട് ഇസ്തിരിയിടണം, അവൻ്റെ ബാഗ് ഒതുക്കണം. ഹരിക്ക് ചെറിയൊരു ചുമ വന്നാൽ മീനാക്ഷിക്ക് ഉറക്കം വരില്ല. എന്നാൽ മാളൂട്ടിയുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ മീനാക്ഷി തികച്ചും പ്രായോഗികമതിയായ ഒരു അമ്മയായി മാറും. “അവൾ തനിയെ ചെയ്യട്ടെ, പെൺകുട്ടികൾ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പഠിക്കണം” എന്നതായിരുന്നു മീനാക്ഷിയുടെ ആപ്തവാക്യം.

തിരിച്ച്, മാധവൻ്റെ ലോകം മാളൂട്ടിയായിരുന്നു. മകൻ്റെ കാര്യങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല എന്നല്ല, പക്ഷേ മകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ വിഷമം വന്നാൽ മാധവന് അത് സഹിക്കില്ല. ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ മാളൂട്ടിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മിഠായിയോ പുസ്തകങ്ങളോ കരുതാൻ അദ്ദേഹം മറക്കാറില്ലായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം ഹരി കോളേജ് കഴിഞ്ഞെത്തിയത് കുറച്ച് വൈകിയാണ്. വിയർത്തു കുളിച്ചു വന്ന മകനെ കണ്ടയുടൻ മീനാക്ഷി അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

“എന്താടാ കണ്ണാ ഇത്ര വൈകിയത്? മുഖമൊക്കെ വാടിയിരിക്കുന്നല്ലോ. നല്ല വിശപ്പുണ്ടാകും. ഞാൻ ചായയും ഉണ്ണിയപ്പവും എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.”

ഹരി ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് തളർച്ചയോടെ ഇരുന്നു. “ഏയ്, ഒന്നുമില്ലമ്മേ. കോളേജിൽ ഇന്ന് കുറച്ച് പ്രോജക്റ്റ് വർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. നല്ല തലവേദനയുമുണ്ട്.”

“അയ്യോ, നീ പോയി കിടക്ക്. ഞാൻ ചായ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരാം,” മീനാക്ഷി ആകുലപ്പെട്ടു.

ഇതേസമയം മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുകയായിരുന്ന മാളൂട്ടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ ഹരിയുടെ ബാഗ് തുറന്ന് നോക്കുന്നത് കണ്ട് മീനാക്ഷി ചീറിപ്പാഞ്ഞു വന്നു. “നീ എന്തിനാ അവൻ്റെ ബാഗ് തൊടുന്നത്? മാറ് അവിടുന്ന്!”

“ഞാൻ ജസ്റ്റ് ഒരു പേന എടുക്കാൻ നോക്കിയതാ അമ്മേ. എൻ്റെ പേന തീർന്നു,” മാളൂട്ടി പതറി.

“നിനക്ക് എപ്പോഴും പേന കാണില്ല. അവൻ്റെ സാധനങ്ങൾ ഒന്നും തൊട്ടുപോകരുത്,” മീനാക്ഷി കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.

മാളൂട്ടിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. ഹരി ഇതൊക്കെ കണ്ട് മൗനമായി ഇരുന്നതേയുള്ളൂ. അവന് അമ്മയുടെ ഈ അമിത സ്നേഹം ചിലപ്പോഴൊക്കെ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, അതിനെ എതിർക്കാൻ അവൻ മുതിരാറില്ലായിരുന്നു.

രാത്രി എട്ടരയായപ്പോൾ മാധവൻ ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തി. മുഖം കഴുകി ഡൈനിങ് ടേബിളിനരികിലേക്ക് വന്ന അദ്ദേഹം മാളൂട്ടിയെ തിരഞ്ഞു. അവൾ മുറിയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

“മാളൂട്ടി… ദാ അച്ഛൻ വന്നിട്ട് നീ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ലേ? നിനക്കുള്ള സ്പെഷ്യൽ മിക്സ്ചറും ജിലേബിയും ദാ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്,” മാധവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

വിളി കേട്ടതും മാളൂട്ടി മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിവ് പ്രസരിപ്പില്ലായിരുന്നു. മാധവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകൾ അല്പം ചുവന്നിരിക്കുന്നു.

“എന്താ മോളേ? എന്തുപറ്റി? ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?” മാധവൻ്റെ സ്വരം മാറി.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയായിരുന്ന മീനാക്ഷിയെ നോക്കി മാളൂട്ടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മാധവന് കാര്യം മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

“മീനാക്ഷീ, നീയവളോട് വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ? അവൾ എന്തിനാ കരയുന്നത്?”

മീനാക്ഷി കൈകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. “ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൾക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത വാശിയാ. ഹരി ക്ഷീണിച്ചു വന്നപ്പോൾ അവൾ അവൻ്റെ ബാഗ് എടുത്ത് നോക്കുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ഒന്ന് ശാസിച്ചതേയുള്ളൂ. അതിനാണ് ഈ മുഖം വീർപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്.”

“അവൾ ഒരു കുട്ടി അല്ലേ മീനാക്ഷീ? ഒരു പേനയോ മറ്റോ എടുക്കാനായിരിക്കും. അതിന് നീ എന്തിനാ അവളെ ഇങ്ങനെ മാറ്റിനിർത്തുന്നത്? ഹരി നിൻ്റെ മാത്രം മകനാണോ? മാളൂട്ടി നിൻ്റെ മകളല്ലേ?” മാധവൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം കൂടി.

“എനിക്ക് രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെയാ. പക്ഷേ പെൺകുട്ടികൾക്ക് അച്ചടക്കം വേണം. നിങ്ങൾ അവളെ ഇങ്ങനെ കൊഞ്ചിച്ചാൽ നാളെ ആളുകൾ എന്നെയാവും കുറ്റം പറയുക,” മീനാക്ഷി തൻ്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിച്ചു.

“മതി… എനിക്ക് നിൻ്റെ ഈ ന്യായീകരണം കേൾക്കേണ്ട. മാളൂ, ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ. നമുക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം,” മാധവൻ മകളെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ച് ഇരുത്തി, അവൾക്ക് ചോറ് ഉരുളകളാക്കി നൽകാൻ തുടങ്ങി.

ഹരി തൻ്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ അമിത വാത്സല്യം അച്ഛനും അനിയത്തിക്കും അവനും ഇടയിൽ ഒരു അകലം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.

അടുത്ത ആഴ്ച മാളൂട്ടിയുടെ സ്കൂളിൽ കായികമേള നടക്കുകയാണ്. അവൾക്ക് സൈക്കിൾ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ഒരു പഴയ സൈക്കിൾ ഉണ്ട്, അത് ഹരി പണ്ട് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണ്. ഇപ്പോൾ അത് കുറച്ച് കേടുപാടുകൾ വന്ന് ഇരിക്കുകയാണ്.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ മാളൂട്ടി അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു: “അച്ഛാ, ആ പഴയ സൈക്കിൾ ഒന്ന് നന്നാക്കി തരുമോ? എനിക്ക് സ്കൂളിലെ റേസിന് പങ്കെടുക്കാനാ.”

മാധവൻ പത്രം മാറ്റിവെച്ചു. “അതിനെന്താ മോളേ, നമുക്ക് അത് വൈകുന്നേരം മെക്കാനിക്കിൻ്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോകാം.”

ഇത് കേട്ടുകൊണ്ട് മീനാക്ഷി അങ്ങോട്ട് വന്നു. “സൈക്കിൾ മത്സരമോ? അതൊന്നും വേണ്ട. പെൺകുട്ടികൾ സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീണ് കൈയും കാലും ഒടിച്ചാൽ ആരാ ഉത്തരവാദി? അതിലും നല്ലത് ആ പാട്ടു മത്സരത്തിനോ പ്രസംഗത്തിനോ കൂടുന്നതാ.”

“അമ്മേ, എനിക്ക് പാടാൻ അറിയില്ലെന്ന് അമ്മയ്ക്കറിയില്ലേ? എനിക്ക് സൈക്കിൾ ഓടിക്കാനാ ഇഷ്ടം,” മാളൂട്ടി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“മീനാക്ഷീ, നീ അതിലും തടസ്സം നിൽക്കല്ലേ. അവൾ പങ്കെടുക്കട്ടെ,” മാധവൻ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്യ്. നാളെ എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ എന്നെ വിളിക്കരുത്,” മീനാക്ഷി ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് പോയി.

വൈകുന്നേരം മാധവന് ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഒരു അർജൻ്റ് കോൾ വന്നു, അദ്ദേഹത്തിന് പെട്ടെന്ന് പുറത്തുപോകേണ്ടി വന്നു. സൈക്കിൾ നന്നാക്കാൻ കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റിയില്ല. മാളൂട്ടി നിരാശയോടെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നു.

ഇതുകണ്ട ഹരി പതിയെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. “മാളൂ… വിഷമിക്കേണ്ട. ആ സൈക്കിൾ എവിടെയാ ഇരിക്കുന്നത്? നമുക്ക് നോക്കാം.”

മാളൂട്ടി അത്ഭുതത്തോടെ ഏട്ടനെ നോക്കി. ഹരി വീടിൻ്റെ പുറകിലെ ഷെഡിൽ നിന്ന് ആ പഴയ സൈക്കിൾ വലിച്ചെടുത്തു പുറത്തിട്ടു. തുരുമ്പുപിടിച്ച ചെയിനും കാറ്റ് പോയ ടയറുകളും. ഹരി ഒരു തുണിയും കുറച്ച് വെളിച്ചെണ്ണയും സ്പാനറുമൊക്കെയായി അവിടിരുന്നു.

മീനാക്ഷി ഇത് കണ്ടതും ഓടിവന്നു. “ഹരീ, നീ എന്തിനാ ഈ വെയിലത്ത് ഇരുന്ന് പണിയെടുക്കുന്നത്? നിനക്ക് വിയർത്താൽ പനി വരും. അത് അവിടെയിടാൻ പറ.”

“അമ്മേ, ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്. ഞാൻ എൻ്റെ അനിയത്തിയുടെ സൈക്കിളാ നന്നാക്കുന്നത്. ഇതിൽ അമ്മ ഇടപെടേണ്ട,” ഹരി ആദ്യമായി അമ്മയോട് അല്പം കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. മീനാക്ഷി അന്തംവിട്ടു നിന്നുപോയി.

ഹരി രണ്ടു മണിക്കൂർ കഷ്ടപ്പെട്ട് സൈക്കിൾ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി, ചെയിനിൽ എണ്ണയിട്ടു, ടയറിൽ പമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് കാറ്റ് നിറച്ചു. സൈക്കിൾ ഇപ്പോൾ ഓടിക്കാൻ പാകത്തിലായി.

“ദാ… ഓടിച്ചു നോക്ക് മാളൂ!” ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

മാളൂട്ടി സന്തോഷത്തോടെ സൈക്കിളിൽ കയറി മുറ്റത്തുകൂടി ഒന്നുരണ്ടു വട്ടം ചുറ്റി. അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ ഹരിക്കും സന്തോഷമായി. ജനാലയിലൂടെ മീനാക്ഷി ഇതൊക്കെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തോന്നിയെങ്കിലും അവരത് പുറത്തുകാട്ടിയില്ല.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മാളൂട്ടിയുടെ സൈക്കിൾ മത്സരം അടുത്ത ദിവസമാണ്. മാധവൻ മകൾക്ക് മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ഒരു പുതിയ സ്പോർട്സ് ജേഴ്സിയും വാങ്ങി നൽകിയിരുന്നു. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും വലിയൊരു മത്സരത്തിൻ്റെ മൂഡിലായിരുന്നു മീനാക്ഷി ഒഴികെ. അവർ ഇപ്പോഴും മകളുടെ ഈ താല്പര്യത്തോട് പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

മത്സരത്തിൻ്റെ തലേന്ന് രാത്രി പെട്ടെന്നാണ് കാലാവസ്ഥ മാറിയത്. കടുത്ത ഇടിയും മിന്നലുമുള്ള മഴ പെയ്തു. ഒപ്പം ശക്തമായ കാറ്റും.

രാത്രി രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടാണ് മാധവനും മീനാക്ഷിയും ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. പുറത്ത് വലിയൊരു മരം വീഴുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. അവർ വേഗം ഹാളിലേക്ക് ഓടിവന്നു. ഹരിയും മാളൂട്ടിയും ഉണർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ടോർച്ചടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, വീടിൻ്റെ വശത്തുള്ള വലിയ ആഞ്ഞിലിമരത്തിൻ്റെ ഒരു വലിയ കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞ് വീടിൻ്റെ പുറകിലെ ഷെഡിന് മുകളിലേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു! ആ ഷെഡിനുള്ളിലായിരുന്നു മാളൂട്ടിയുടെ സൈക്കിൾ വെച്ചിരുന്നത്.

“അയ്യോ! എൻ്റെ സൈക്കിൾ!” മാളൂട്ടി നിലവിളിച്ചു.

“മോളേ, പുറത്തേക്ക് പോകല്ലേ, നല്ല മഴയാ. നേരം വെളുത്തിട്ട് നോക്കാം,” മാധവൻ അവളെ തടഞ്ഞു.

മാളൂട്ടി സോഫയിലിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. നാളെ രാവിലെ എട്ടു മണിക്കാണ് മത്സരം. ഇപ്പോൾ രാത്രി രണ്ട് മണി. സൈക്കിൾ തകർന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

മീനാക്ഷി മകളെ നോക്കി. അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ട് മീനാക്ഷിയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു വിങ്ങൽ ഉണ്ടായി. സ്വന്തം മകൾ ഒരു കാര്യത്തിനായി ഇത്രയധികം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അവർ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. എപ്പോഴും ഹരിയുടെ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം നോക്കുന്നതിനിടയിൽ, മാളൂട്ടിയുടെ ഉള്ളിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു ആഗ്രഹങ്ങളെ താൻ എത്രമാത്രം അവഗണിച്ചിരുന്നു എന്ന് അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് തോന്നി.

മീനാക്ഷി പതിയെ മാളൂട്ടിയുടെ അരികിലിരുന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “കരയേണ്ട മോളേ… നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും വഴി കണ്ടെത്താം.”

അമ്മയുടെ ആ ചേർത്തുപിടിക്കൽ മാളൂട്ടിക്ക് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. അവൾ അമ്മയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

രാവിലെ അഞ്ചരയായപ്പോൾ മഴ ശമിച്ചു. മാധവനും ഹരിയും വേഗം പുറകിലെ ഷെഡിലേക്ക് പോയി. മീനാക്ഷിയും മാളൂട്ടിയും പുറകെ ചെന്നു.

മരക്കൊമ്പ് വീണ് ഷെഡിൻ്റെ മേൽക്കൂര തകർന്നിരുന്നു. അതിനടിയിൽ മാളൂട്ടിയുടെ സൈക്കിൾ അമർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഹരിയും മാധവനും ചേർന്ന് വലിയ കഷ്ടപ്പാടോടെ ആ മരക്കൊമ്പ് മാറ്റി സൈക്കിൾ പുറത്തെടുത്തു.

പക്ഷേ, സൈക്കിളിൻ്റെ ഹാൻഡിൽ ബാർ പൂർണ്ണമായും വളഞ്ഞുപോയിരുന്നു, മുൻചക്രത്തിൻ്റെ കമ്പികൾ പലതും ഒടിഞ്ഞിരുന്നു. അത് വെച്ച് ഇനി മത്സരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

മാളൂട്ടി കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. “സാരമില്ല അച്ഛാ… ഞാൻ മത്സരത്തിന് പോകുന്നില്ല. എൻ്റെ വിധി ഇതായിരിക്കും.”

“അങ്ങനെ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ പാടില്ല,” പെട്ടെന്ന് മീനാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു. എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ മീനാക്ഷിയെ നോക്കി.

മീനാക്ഷി ഹരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “ഹരീ, നിൻ്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുലിൻ്റെ വീട്ടിൽ ഒരു നല്ല സൈക്കിൾ ഇല്ലേ? അവൻ്റെ അനിയൻ്റേത്?”

“ഉണ്ടമ്മേ, പക്ഷേ ഈ പുലർച്ചെ അവൻ്റെ വീട്ടിൽ പോയി ചോദിച്ചാൽ…” ഹരി സംശയിച്ചു.

“നീ വിളിച്ച് ചോദിക്ക്. മാളൂട്ടിക്ക് വേണ്ടി അവൻ തരാതിരിക്കില്ല. മാധവേട്ടാ, നിങ്ങളും അവൻ്റെ കൂടെ പൊക്കോ. വണ്ടി എടുത്ത് വേഗം പോയി ആ സൈക്കിൾ വാങ്ങി വായോ. എൻ്റെ മോൾ ഇന്ന് മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കും!” മീനാക്ഷിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു അമ്മയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

മാധവൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “മീനാക്ഷീ… നീ സൂപ്പറാ!” അദ്ദേഹം ഹരിയെയും കൂട്ടി വേഗം കാറെടുത്ത് രാഹുലിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.

ഈ സമയം മീനാക്ഷി മാളൂട്ടിയെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവൾക്ക് കുളിക്കാൻ വെള്ളം ചൂടാക്കിവെച്ചു. അവൾക്കായി നല്ല ചൂട് ദോശയും ചമ്മന്തിയും ഉണ്ടാക്കി.

“എന്താ അമ്മേ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ എപ്പോഴും ഹരിയെ മാത്രം നോക്കുന്നു എന്നല്ലേ നീ വിചാരിച്ചത്? എനിക്ക് നീയും ഒരുപോലെയാ മോളേ. പെണ്ണായാൽ കുറച്ച് കരുത്തുണ്ടാകണം എന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ അങ്ങനെ പെരുമാറിയത്. പക്ഷേ നിൻ്റെ ഈ ആഗ്രഹത്തെ ഞാൻ കാണാതെ പോയി. അമ്മയോട് ക്ഷമിക്ക്,” മീനാക്ഷി മാളൂട്ടിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.

മാളൂട്ടി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. അത് സങ്കടത്തിൻ്റെയല്ല, സന്തോഷത്തിൻ്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു.

ഏഴരയായപ്പോൾ മാധവനും ഹരിയും ഒരു തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന സൈക്കിളുമായി തിരിച്ചെത്തി. രാഹുലിൻ്റെ അനിയൻ്റെ പുതിയ സൈക്കിളായിരുന്നു അത്. മാളൂട്ടി അത് കണ്ടതും സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി.

അവർ എല്ലാവരും കൂടി സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. മീനാക്ഷിയും ഒപ്പം വന്നിരുന്നു. മീനാക്ഷി സാധാരണയായി സ്കൂളിലെ പരിപാടികൾക്കൊന്നും വരാത്തതായിരുന്നു. അമ്മ കൂടെ വന്നത് മാളൂട്ടിക്ക് തന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല.

മത്സരം ആരംഭിക്കാൻ സമയമായി. ട്രാക്കിൽ പത്തോളം കുട്ടികൾ സൈക്കിളുകളുമായി നിരന്നു നിന്നു. മാളൂട്ടി ചുവന്ന സൈക്കിളിൽ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഇരുന്നു.

സ്റ്റാർട്ടിങ് വിസിൽ മുഴങ്ങി! കുട്ടികൾ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി.

“മാളൂട്ടി… ഓടിക്കു മോളേ! വിടരുത്!” ഗാലറിയിലിരുന്ന് മീനാക്ഷിയാണ് ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. മാധവനും ഹരിയും അത്ഭുതത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും മീനാക്ഷിയെ നോക്കി.

മത്സരത്തിൻ്റെ അവസാന ലാപ്പിൽ മാളൂട്ടിയും മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയും ഒപ്പത്തിനൊപ്പമായിരുന്നു. മാളൂട്ടി ഗാലറിയിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. അവിടെ കൈയടിച്ച് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ഏട്ടനെയും അവൾ കണ്ടു. അവൾ തൻ്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് സൈക്കിൾ മുന്നോട്ട് പായിച്ചു.

ഫിനിഷിങ് ലൈൻ കടക്കുമ്പോൾ മാളൂട്ടി മറ്റെല്ലാവരെയുംകാൾ മുന്നിലായിരുന്നു! അവൾ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടി!

വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഹാളിലെ മേശപ്പുറത്ത് മാളൂട്ടിയുടെ തിളങ്ങുന്ന ട്രോഫി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

മീനാക്ഷി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയും നല്ല ചൂടുള്ള പരിപ്പുവടയുമായി വന്നു. ഇത്തവണ പ്ലേറ്റുകൾ നാലെണ്ണമുണ്ടായിരുന്നു.

മീനാക്ഷി ആദ്യത്തെ പ്ലേറ്റ് മാളൂട്ടിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു. “ദാ… ഇന്നത്തെ ഹീറോയ്ക്ക് ആദ്യത്തെ പ്ലേറ്റ്!”

ഹരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അമ്മേ, അപ്പൊ എനിക്ക് സ്പെഷ്യൽ ഒന്നുമില്ലേ?”

“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ നീ എടുത്ത് കഴിക്ക് ഹരീ. ഇനി മുതൽ ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും തുല്യ അവകാശമാ,” മീനാക്ഷി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാധവൻ്റെ അരികിലിരുന്നു.

മാധവൻ മീനാക്ഷിയുടെ കൈകളിൽ പതിയെ തൊട്ടു. “മീനാക്ഷീ, ഇന്ന് നമ്മുടെ കുടുംബം പൂർണ്ണമായി.”

മാളൂട്ടി ട്രോഫിയിലേക്ക് നോക്കി, പിന്നെ തൻ്റെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കും. ആ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ സ്നേഹത്തിൻ്റെ തുല്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

തങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും മാറി, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു സുന്ദരമായ കുടുംബമായി അവർ മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീടിൻ്റെ ഉമ്മറത്ത് ആ ചുവന്ന സൈക്കിളും മേശപ്പുറത്ത് ആ സ്വർണ്ണ ട്രോഫിയും ആ പുതിയ മാറ്റത്തിൻ്റെ സാക്ഷികളായി തിളങ്ങി നിന്നു.

ആമി